białoszewski miron co to znaczy

Co oznacza Białoszewski Miron? Co to jest: pisarz, prozaik, dramaturg. Studia polonistyczne zaczął

Co znaczy Białoszewski miron

Definicja BIAŁOSZEWSKI MIRON: pisarz, prozaik, dramaturg. Studia polonistyczne zaczął w okresie wojny na tajnym UW i kontynuował po jej zakończeniu. Całe życie spędził w Warszawie. Po upadku stworzenia warszawskiego na przymusowych robotach w Niemczech. Nieliczne wiersze publikował w prasie od 1947 r. Debiutował w 1956 r. (stąd jest zaliczany do pokolenia '56, aczkolwiek biografia sytuuje go wśród kolumbów) zbiorem wierszy Obroty rzeczy, który przyniósł mu znaczący rozgłos i uznanie części krytyki. Tytuł pokazywał, że w intencji autora tomik ten miał wywołać w literaturze pol. przewrót na miarę Kopernikańskiego. Zawarte w nim wiersze były szokująco inne od całej powojennej liryki, manifestowały bunt przeciw skonwencjonalizowanej oficjalnej kulturze, jej patosowi i programowemu optymizmowi. B. wprowadził do literaturze nowy temat: nobilitował kulturę peryferyjną, jarmarczną (cykl Ballady peryferyjne), bohaterami uczynił elementy codziennego użytku - regularnie nieładne i zniszczone ( Szare eminencje zachwytu). Są w Obrotach rzeczy również inne wiersze, pełne zachwytu dla urody pejzażu, małych miasteczek, starych ikon - brzydota i malowniczość dopełniają się wzajemnie. Kolejnymi zbiorami wierszy (Rachunek zachciankowy, 1959; Mylne wzruszenia, 1961; Było i było, 1965) wpisał się B. w nurt literaturze lingwistycznej ( lingwizm), gł. obiektem zainteresowania czyniąc język. Pisarz z uwagą i podejrzliwie obserwuje polszczyznę, gra z jej normami, demaskuje skostnienie. Interesuje go jęz. mówiony, kolokwialny: notuje i groteskowo przekształca jego kalekie, niedbałe formy, rozbija wyraz na znaczne cząstki, wydobywa wieloznaczność języka, kpi z wiary w jego precyzję. Wiersze regularnie robią wrażenie zabawy, żartu, parodii. B. pozostał wierny lingwizmowi do końca twórczości. W poł. lat 60. rozpoczął w swoich utworach notować drobne obserwacje obycz., scenki, sytuacje, podsłuchane rozmowy (Blok, ja w nim z t. Odczepić się, 1978; Półznajoma z Wierszy wybranych i dobranych, 1980). Przygotowany poprzez poetę, lecz wydany pośmiertnie t. Oho (1985) potwierdza, iż B. był twórcą jednej z najoryginalniejszych koncepcji współcz. literaturze, łamiącej dotychczasowe zasady (zaczęto mówić o antypoezji), lecz przekonującej i dowcipnej. Pośmiertnie ukazał się również zestaw niepublikowanych przedtem wierszy i stosunku prozą z odbytych podróży Obmapywanie Europy. AAAmeryka. Ostatnie wiersze (1988). Jako prozaik debiutował B. znakomitym Pamiętnikiem z stworzenia warszawskiego (1970). Później nastąpiły Donosy rzeczywistości (1973), Szumy, zlepy, ciągi (1976), Zawał (1977), Rozkurz (1980), Przepowiadanie sobie (1981). Proza ta jest ścisłym zapisem życia, drobnych spraw, sytuacji. Przekonany o kryzysie lit. opartej na fikcji, B. eksponuje własne uczestnictwo w zdarzeniach, rejestruje swoje przeżycia. Język narratora i bohaterów kształtuje podobnie jak w literaturze. W 1955 r. pisarz stworzył wspólnie z L. E. Stefańskim słynny Teatr na Tarczyńskiej, potem jego kontynuację, autorski Teatr Osobny, gdzie był kluczowym wykonawcą. Bohaterami 5 zrealizowanych programów bywały na przykład palce u rąk lub formy językowe ("co robiąc", "wchodząc, wychodząc") - wtedy tekst nazywał się "gramatem". Teatr działał w mieszkaniu poety do 1963 r. Metodą dram. jest także późny cykl tekstów Kabaret Kici Koci. Utwory dram. z l. 1955-63 zostały opublikowane w t. Teatr Osobny (1973)

Co to jest Białoszewski Miron w Słownik definicji B .