irzykowski karol co to znaczy

Co oznacza Irzykowski Karol? Co to jest: poeta, krytyk lit., tłumacz. Jako krytyk odegrał istotną

Co znaczy Irzykowski karol

Definicja IRZYKOWSKI KAROL: poeta, krytyk lit., tłumacz. Jako krytyk odegrał istotną rolę w życiu lit. Młodej Polski i dwudziestolecia międzywojennego. Studiował germanistykę na Uniw. Lwowskim. Zamieszkał we Lwowie, współpracował z tamtejszymi pismami. W 1908 r. przeniósł się do Krakowa, gdzie pracował w agencji prasowej, a od 1910 r. w red. "Nowej Reformy". Po I wojnie światowej zamieszkał w Warszawie, gdzie zajął się działalnością krytycznolit. W 1933 r. został jednym z pierwszych członków Polskiej Akademii Literatury. Współpracował z "Pionem", "Zet", "Prosto z mostu" i Pol. Radiem. W "Roczniku Literackim" prowadził dział dramatu. W trakcie II wojny utrzymywał się z wykładów stenografii; uczestniczył w podziemnym życiu lit. Ranny w nogę, przenoszony ze szpitala do szpitala, zmarł w Żyrardowie. Debiutował wierszem w lwowskiej "Kronice Społ. i Lit." Na inicjalną twórczość I. złożyły się: eksperymentalna powieść Pałuba, wyd. wraz z nowelą Sny Marii Dunin, wiersze, dramaty, nowele. Własne poglądy filoz. wyłożył w monografii Fryderyk Hebbel jako pisarz konieczności (1907). Tłum. także dzienniki Hebbla. Największa część dorobku I. to teksty krytycznolit. Uchodził (zwł. w dwudziestoleciu międzywojennym) za sceptyka. Nie związał się z żadnym ugrupowaniem, żadnego programu lit. nie zaakceptował bez zastrzeżeń. Był rzecznikiem logiki. Najwyżej cenił intelektualne wartości dzieła. Od lit. żądał dojrzałości myślowej, konsekwentnej realizacji przyjętych założeń. Od początku (Prolegomena do charakterologii, 1913) świadomie przybierał postawę klerka (ostatni raz uzasadnił ją w Mostach, nad którymi pracował w trakcie II wojny światowej - przewarzająca część materiałów zaginęła). Uznawał konieczność uwolnienia się od presji polityki i zagadnień społ., aby móc poszukiwać prawdy pełniejszej niż jednostkowe racje. Postrzegał rzeczywistość jako skomplikowany mechanizm. Za moralny wymóg lit. i krytyki uważał poszukiwanie wieloaspektowej prawdy, oddającej owo skomplikowanie. Zwalczał aprioryzm, myślenie szablonami, tępił wszelakie fetysze pojęciowe. Nie negował założeń filoz. Młodej Polski, lecz twierdził, iż moderniści okazali się zbyt ubodzy intelektualnie, aby utworzyć swoją sztukę (zmarnowali szansę wskazaną poprzez S. Przybyszewskiego). Obwiniał ich - zwł. S. Żeromskiego i S. Wyspiańskiego - za obarczenie literatury obowiązkami społ. i polit., a z powodu skazanie pol. kultury na zaściankowość. W dwudziestoleciu międzywojennym, protestując przeciw spłycaniu sztuki, zaczął wszystkie istotne duży lit.: o "programofobię" Skamandra, o wtórność pol. futuryzmu, o niezrozumiałość literaturze awangardy, o formę i treść z Witkacym (Walka o treść, 1929) i pisarzami proletariackimi. T. Żeleńskiego-Boya (Beniaminek, 1933) zaatakował za schlebianie gustom publiczności, zastępowanie intelektualnej komplikacji anegdotą i plotką. I. nie obawiał się zmian poglądów - dyskutował je, modyfikował. Chętnie posługiwał się paradoksem, aforyzmem; bliska mu była forma eseju. Artykuły krytyczne z różnych czasopism zebrał w książce Gest i wyraz (1912) - polemicznym bilansie dokonań Młodej Polski. Rozprawę Dziesiąta Muza (1924) poświęcił zagadnieniom filmu. W 1938 r. ukazał się zestaw artykułów i aforyzmów Lżejszy kaliber. Szkice dnia - próby dna - aforyzmy. Osobiste dzienniki I. z l. 1891-97 - interesujący dokument epoki - ukazały się w t. Notatki z życia, obserwacje, motywy (1964)

Co to jest Irzykowski Karol w Słownik definicji I .