iwaszkiewicz jarosław pseud co to znaczy

Co oznacza Eleuter\. Iwaszkiewicz Jarosław, pseud? Co to jest: prozaik, dramaturg, pisarz, eseista

Co znaczy Iwaszkiewicz jarosław, pseud. Eleuter

Definicja IWASZKIEWICZ JAROSŁAW, PSEUD. ELEUTER: prozaik, dramaturg, pisarz, eseista, krytyk, tłumacz. Studiował w Kijowie prawo, a zarazem był słuchaczem konserwatorium, w tym czasie w kijowskim piśmie "Pióro" publikuje swój pierwszy wiersz Lilith. Na startowy moment twórczości I. znaczny wpływ wywarła przyjaźń z K. Szymanowskim i współpraca z kijowskim teatrem "Studya" S. Wysockiej. Współred. pisma ekspresjonistów "Zdrój" (1919-20), współzałoż. ekipy poetyckiej Skamander (1920). Po wojnie redagował "Życie Literackie", "Nowiny Literackie", od 1955 r. do śmierci był red. naczelnym "Twórczości". Wielokrotny prezes albo wiceprezes ZLP, członek zarządu pol. PEN Clubu, aktywny uczestnik życia społ. i polit. PRL. Debiutował tomem literaturze Oktostychy (1919) - oryginalnym na tle twórczości Skamandra dzięki wyszukanym stylizacjom, wrażliwości na malarskość i wirtuozerii formy (wprowadzenie asonansu fonicznego i oktostychu jako strofy). W porównaniu z estetyzmem tego tomu późniejsze Dionizje (1922) zaskakują czytelnika tonacją skrajnie ekspresjonistyczną (charakterystyczny witalizm). Postawę klasycyzującą (refleksyjność, dziedzina egzystencjalna, wątki autobiograficzne) reprezentują zbiory: Powrót do Europy (1931), Lato 1932 (1933), Inne życie, Warkocz jesieni (1954), Jutro żniwa (1963). Ostatnie tomiki: Xenie i elegie (1970), Mapa pogody (1977) i Muzyka wieczorem (1980) podejmują problematykę spraw ostatecznych: trwania i przemijania. Charakteryzuje je ascetyczna prostota stylu współgrająca z ich wymową. Proza I., ukazująca swoiście pojmowany realizm połączony z elementami symbolizmu i liryzmem narracji, to między innymi powieść poetycka Zenobia Palmura (1920) z charakterystycznymi elementami baśniowymi, autobiograficzna powieść Hilary, syn buchaltera (1923) i realistyczna Zmowa mężczyzn (1930). Ogromnym osiągnięciem prozatorskim są opowiadania: między innymi Panny z Wilka (1933, ekr. 1979, reż. A. Wajda), Brzezina (1933, ekr. 1971, reż. A. Wajda), Matka Joanna od Aniołów (1933, ekr. 1961 reż. J. Kawalerowicz), Młyn nad Stratą (1936), Stara cegielnia, Młyn nad Lutynią (1946), Opowiadania muzyczne (1971), Ogrody Srenit (1974), Noc czerwcowa. Zarudzie. Heydenreich (1976). I. jest twórcą nowoczesnej prozy hist. poruszającej problem psychologii władzy, na przykład Czerwone tarcze (1934), i ludzkiego losu z przekonaniem o istnieniu ładu moralnego Sława i chwała (t.1-3, 1956-62). Dramaty Lato w Nohant (1937), Maskarada (1939), Wesele pana Balzaka (1959) poruszają między innymi problem konfliktu moralnego artysty, który staje przed wyborem pomiędzy twórczą swobodą a konkretami życia. I. jest także autorem szkiców lit. między innymi Petersburg (1976), Podróże do Włoch (1977), Podróże do Polski (1977), monografii Chopin (1949), autokomentarza Spotkania z Szymanowskim (1947), felietonów lit. Rozmowy o książkach (1961), zapisanych wrażeń z podróży Podręcznik o Sycylii (1956), Gniazdo łabędzi (1962). Charakter autobiograficzny ma Podręcznik moich wspomnień (1957). Laureat licznych nagród państwowych, wł. nagrody literackiej Premio Mondello, dostał również tytuł doktora h.c. UJ i UW

Co to jest Eleuter\. Iwaszkiewicz Jarosław, pseud w Słownik definicji I .