klasycyzm literaturze co to znaczy

Co oznacza klasycyzm w literaturze? Co to jest: 1. Znaczenie szersze: zespół cech

Co znaczy Klasycyzm w literaturze

Definicja KLASYCYZM W LITERATURZE: 1. Znaczenie szersze: zespół cech charakterystycznych dla sztuki antycznej, uznawanej od czasów renes. za wzorzec dla późniejszych dokonań. 2. Znaczenie węższe: prąd kulturalno-lit. decyzyjny (wspólnie z sentymentalizmem) o charakterze epoki oświecenia. Zapoczątkowany poznaniem poprzez renesans antycznych teorii literaturze. Pełny rozrost: 2. poł. XVII w. we Francji za panowania Ludwika XIV. W. XVIII rozwinął jego wersje narod. W Polsce kształtował się od czasów Augusta III. Pełny rozrost przypada na moment rządów Stanisława Augusta - stąd nazwa: k. stanisławowski. Jego centrum: dwór królewski, wspierany poprzez środowiska pijarskie i jezuickie, poprzez główne czasopisma i teatr i wybrane dwory magnackie (na przykład W. Rzewuskiego). Mimo próby określenia obowiązujących w lit. norm był doktryną otwartą, współistniejącą z innymi, nieobejmującą całej praktyki pisarskiej. Kluczowe dzieła normatywne: F. N. Golańskiego O wymowie i literaturze (1786) i F. K. Dmochowskiego Sztuka rymotwórcza (1788). U podstaw k. leżały reguły określone poprzez starożytnych i dopełnione poprzez twórców franc. doby Ludwika XIV (((na przykład N. Boileau, Sztuka poetycka). Ogólnym założeniem prądu było zachowanie zgodności z naturą pojmowaną jako całość zjawisk przyrody albo jako racjonalny porządek rzeczy. Naśladowanie natury (mimesis) oznaczało przestrzeganie zasady prawdopodobieństwa, harmonii kompozycji i stosowności stylu do tematu (decorum). Wedle twierdzeniem Kartezjusza, iż to, co prawdziwe, jest jasne i wyraźne, twórcy k. pisali stylem przejrzystym i prostym. Interesowały ich problemy ogólne, uniwersalne (zasada typowości); unikali tematyki osobistej. Przekonani o sile słowa jako narzędzia oddziaływania na ludzkie umysły, wyznaczyli lit. zadanie utylitarne, dydaktyczno-moralizatorskie. W dobie stanisławowskiej istniały 2 odmiany k.: I - reprezentowana poprzez I. Krasickiego i A. Naruszewicza - włączyła się w mechanizm przemian społ.-kulturalnych w państwie. Przekonana o degradacji istniejących form życia społ., proponowała powrót do świata antycznych wartości (motyw "przodków poczciwych"). Posługiwała się argumentacją racjonalistyczną, próbowała kształtować schemat człowieka oświeconego - w opozycji zarówno do zacofanego, prowincjonalnego Sarmaty, jak i kosmopolitycznego hulaki. Odwoływała się do wzorów antycznych i franc. (Krasicki) i rodzimych (Naruszewicz). Wykorzystywała gat. satyryczne: bajkę, satyrę, poemat heroikomiczny, lecz także list poet., odę. Wykreowała charakterystycznych bohaterów: modną damę, fircyka, rozpustnego mnicha, biednego literata. II odmiana - reprezentowana poprzez S. Trembeckiego i T. K. Węgierskiego - odwoływała się do ideologii oświec. libertynizmu. Krytyczna - czasem buntownicza - wobec rzeczywistości, nie stawiała sobie zadań dydaktycznych, nie tworzyła pozytywnych wzorów. Wykorzystywała małe formy poet. W l. 1800-30, w nowej sytuacji polit.-społ. ukształtował się tak zwany k. postanisławowski (zw. k. warszawskim, schyłkowym, pseudoklasycyzmem). Był kontynuacją głównych założeń k. stanisławowskiego. Różnił się od niego eksponowaniem treści polit. (zamiast obyczajowych) i tendencją agitacyjno-propagandową (odwoływanie się do męstwa, rycerskich tradycji), zanikiem gat. satyr. na rzecz wysokich, zwł. tragedii, ody, poematu opisowego, rygorystycznym przestrzeganiem norm (zwł. nacisk na doskonałość oficjalną utworu, czystość gat. lit., czystość, poprawność i elegancję języka), akcentowaniem cywilizacyjnej, kulturowej i obycz. odrębności narodu ( K. Koźmian, Ziemiaństwo polskie; A. Feliński, Barbara Radziwiłłówna). Ośrodkami k. postanisławowskiego były Warszawa (pisarze skupieni wokół Tow. Przyjaciół Nauk) i Wilno (profesorowie U.Wil.)

Co to jest klasycyzm w literaturze w Słownik definicji K .