krasiński zygmunt co to znaczy

Co oznacza Krasiński Zygmunt? Co to jest: zaliczany niegdyś do trójcy wieszczów romant., znakomity

Co znaczy Krasiński zygmunt

Definicja KRASIŃSKI ZYGMUNT: zaliczany niegdyś do "trójcy wieszczów" romant., znakomity pisarz, dramaturg, powieściopisarz, epistolograf. Na jego twórczość mocno wpłynęły okoliczności biograficzne. Jedyny syn hr. Wincentego K. (matka Maria z Radziwiłłów zmarła w 1822 r.) - napoleońskiego generała, później wysokiego urzędnika carskiego - pozostawał pod mocnym wpływem ojca, przeżywając z tego powodu wewn. konflikty i ostre nerwice. Studiował prawo na UW. W 1829 r. opuścił uczelnię po zbojkotowaniu go poprzez kolegów (nie wziął udziału w manifestacyjnym pogrzebie senatora Bielińskiego). Tata wysłał go na dalsze studia do Genewy. Był to start ciągłych podróży K. Wpływ na ukształtowanie się poglądów poety miała przyjaźń z poznanym w Szwajcarii H. Reeve'em (początki historiozofii artysty) i spotkanie w 1830 r. z A. Mickiewiczem. Wybuch stworzenia listopadowego zastał K. w Rzymie. Stanowczy rozkaz ojca zniweczył jego zamiary powrotu do państwie. Stosunki nadsyłane poprzez Wincentego K. sprawiły, iż pisarz zakwestionował stworzenie jako bunt zbędny w chrześc. porządku świata ( Irydion). W pocz. l. 40. tata postanowił ożenić Zygmunta z E. Branicką. pisarz, związany wówczas trwałym romansem z D. Potocką, zapłacił za przymus atakami nerwowymi, stanami melancholii. poprzez kilkanaście lat po ślubie nie stworzył żadnego wybitnego dzieła. Osobowość K. była zakorzeniona w dandyzmie (dążenie do odrębności, traktowanie życia jako gry i siebie jako aktora). Objawiało się to manifestowaniem duchowej obcości, podkreślaniem swojej słabości fizycznej, obsesją śmierci. Rezygnacja z tej postawy pod koniec życia okazała się równoznaczna z stratą tożsamości i zaowocowała obniżeniem poziomu literaturze. Rozpoczął pisać jako kilkunastoletni chłopiec. Jego juwenilia powstały pod wpływem prozy W. Scotta, z angielskiego: powieści gotyckiej i franc. "romansu szalonego". Podobno cały nakład debiutanckiej powieści Grób rodziny Reichstalów (1828) wykupiła i zniszczyła babka pisarza. Zapowiedzią talentu artysty był Agaj-Han (1834) - po raz pierwszy pojawił się tu wątek katastrofy - końca wielkiej cywilizacji. Historia stała się gł. tematem twórczości K. - próbował rozpoznać jej sedno i przewidzieć konsekwencje. Interesował go czas po rewolucji franc. 1789 r. Pytał o sposób realizowania się postępu i rolę Opatrzności w świecie przekształcającym się poprzez następne katastrofy ( Nie-Boska komedia). W l. 40. - pod wpływem A. Cieszkowskiego - sformułował filozofię czynu i specyficznie rozumiany mesjanizm. Zdaniem K. misja Polski to zbawienie świata od kataklizmów rewolucji, od nienawiści i przelewu krwi, to niesienie miłości i wiary. Rewolucjom przeciwstawiał pisarz świat powszechnego porządku chrześc., z którym wiązał także nadzieje na odzyskanie niepodległości ojczyzny (mniej jasny jest sposób dochodzenia do wolności). Najpełniejszym słowem tych poglądów są Przedświt i Psalmy przyszłości. Rzeź galicyjska (1846) i Wiosna Ludów (1848) zburzyły wiarę K. w rychłe zmartwychwstanie (Dzień dzisiejszy, 1847). Obawy przed rewolucją doszły do głosu w Psalmie żalu i Psalmie dobrej woli, dołączonych do Psalmów przyszłości. Jeden z późniejszych utworów - poemat Ostatni (1847) przynosi pocieszenie wpisane w los zesłańca-patrioty: cierpienie i wiara to warunki powszechnego postępu. Interesującą część spuścizny K. stanowią listy (powyżej 3500), pisane do stu kilkudziesięciu osób. Od adresata zależą temat i styl listów i rola, w jaką wcielał się autor. Epistolografia odsłania cechy poety nie ujawniające się w jego twórczości, na przykład poczucie humoru czy bystrość obserwacji, zapisuje pomysły twórcze - regularnie niezrealizowane. W swojej epoce K. był autorytetem moralnym dla czytelników podzielających jego poglądy. Dziś budzi zainteresowanie jako pisarz egzystencji, obdarzony niezwykłą wyobraźnią

Co to jest Krasiński Zygmunt w Słownik definicji K .