szlachta co to znaczy

Definicja SZLACHTA w historii Polski: rycerstwa, o uprzywilejowanej pozycji, która została jeszcze

Definicja SZLACHTA

Co to znaczy SZLACHTA: (z niemieckiego Geschlecht) - stan ukształtowany w XIV w. z rycerstwa, o uprzywilejowanej pozycji, która została jeszcze rozszerzona wskutek uzyskania w XIV-XV w. przywilejów szlacheckich; w zasadzie stan zamknięty, dziedziczny - nobilitacja od 1578 była możliwa tylko decyzją sejmu walnego, a utrata szlachectwa następowała po orzeczeniu infamii lub w sytuacji zajmowania się rzemiosłem albo handlem; teoretycznie ( demokracja szlachecka) członkowie sz. byli równi ("szlachcic na zagrodzie równy wojewodzie"), ale w praktyce była podzielona na: magnaterię - elita majątkowa i polityczna; szlachtę średnią - właścicieli jednej-kilku wsi; szlachtę zaściankową (zagrodową, zagonową) - mającą tylko kawałek gruntu i różniącą się od chłopa tylko pozycją prawną (szczególnie licznie reprezentowana na Mazowszu i Podlasiu); szlachta gołota - nie posiadająca jakichkolwiek nieruchomości i pozostająca na służbie magnatów ( klientela), albo na służbie królewskiej; w Polsce stan wyjątkowo liczebny - w XVI-XVIII w. stanowiła około 10% ogółu społeczeństwa (najwięcej w Europie) tworząc w tym okresie praktycznie stan zamknięty.

Czym jest SZLACHTA znaczenie w Słownik definicji S .