dwudziestolecie co to znaczy

Co oznacza dwudziestolecie międzywojenne w lit. polskiej? Co to jest: odrodzenie państwa miało

Co znaczy Dwudziestolecie międzywojenne w lit. Polskiej

Definicja DWUDZIESTOLECIE MIĘDZYWOJENNE W LIT. POLSKIEJ: odrodzenie państwa miało znaczny wpływ na postęp kultury, twórcy poczuli się zwolnieni z obowiązku rozważania problemów narod. (na przykład J. Lechonia Herostrates ). W 1918 r. zaistniała publicznie poet. ekipa Skamander, w 1919 r. futuryści ( futuryzm), od 1922 r. "Zwrotnica" skupiała awangardę krakowską. Prozę charakteryzowała różnorodność tematów i form wyrazu: początkowo pojawiły się obrazy Polaków walczących w rewolucji albo w Legionach (między innymi A. Strug, J. Kaden-Bandrowski, J. Wittlin); konfrontowano mit wolnej Polski z zastaną rzeczywistością (((między innymi S. Żeromski, Z. Nałkowska, J. Kaden-Bandrowski, A. Strug); modyfikacje formy polegały na operowaniu groteską (J. Kaden-Bandrowski, A. Strug), fantastyką (S. Grabiński), parabolą ( A. Wat, S. I. Witkiewicz), sięganiu po przedmioty techniki filmowej ( J. Kurek), wykorzystaniu lirycznego pamiętnika ( E. Zegadłowicz). Popularność zdobył reportaż jako autonomiczny gat. lit., ((na przykład M. Wańkowicz, K. Pruszyński, A. Janta-Połczyński. W dramacie w okolicy ekspresjonistycznego ( K. H. Rostworowski) funkcjonowała odmiana realistycznego (S. Żeromski) niekiedy wzbogaconego nastrojowością ( J. Szaniawski). Oryginalnością wyróżniała się twórczość S. I. Witkiewicza (pseudonim Witkacy), której ważnym elementem była teoria Czystej Formy. Nareszcie lat 20. w literaturze nastąpił powrót do tematów społ. ( W. Broniewski, L. Szenwald), ujawniło się także zainteresowanie tradycją klasyczną ( J. Tuwim, J. Iwaszkiewicz). W następnych latach istotne stały się także problemy egzystencjalne ( J. Liebert, M. Pawlikowska-Jasnorzewska), polit.-społ. ( K. Wierzyński, J. Tuwim), nowym kierunkiem art. określono autentyzm. Sformułowany program drugiej awangardy tylko w niektórych elementach był bliski krakowskiej, jej twórcy zapisywali wieloznaczne obrazy o baśniowej albo onirycznej strukturze, regularnie o zabarwieniu katastroficznym ( J. Czechowicz, Cz. Miłosz) albo fantastycznym ( K. I. Gałczyński). Lata 30. w prozie to wyraźnie zarysowany nurt środowiskowy ( H. Worcell, Z. Uniłowski, H. Boguszewska, P. Gojawiczyńska), lecz także i próby zdystansowania się od realizmu (J. Kurek, S. Piętak, M. Choromański, B. Schulz), budowanie rzeczywistości umownej ( W. Gombrowicz), pogłębienie się psychologizmu ( J. Andrzejewski, T. Breza, Z. Nałkowska, M. Kuncewiczowa, M. Dąbrowska, J. Iwaszkiewicz), ożywienie tematyki hist. ( Z. Kossak-Szczucka, T. Parnicki, J. Iwaszkiewicz). Rozwijająca się krytyka lit. w okolicy recenzji operowała szkicem eseistycznym (((((między innymi L. Fryde, B. Miciński, I. Fik), znaczną pozycję miały wystąpienia i opracowania K. Irzykowskiego i T. Żeleńskiego

Co to jest dwudziestolecie międzywojenne w lit. polskiej w Słownik definicji D .