norwid cyprian co to znaczy

Co oznacza Norwid Cyprian? Co to jest: od bierzmowania w Rzymie używał także imienia Kamil. Jeden z

Co znaczy Norwid cyprian

Definicja NORWID CYPRIAN: od bierzmowania w Rzymie używał także imienia Kamil. Jeden z najwszechstronniejszych i najoryginalniejszych artystów pol.: pisarz, dramaturg, prozaik, tłumacz, malarz, rzeźbiarz, grafik, rytownik, znawca muzyki. Ur. w zubożałej rodzinie szlacheckiej (ze strony matki spokrewniony z królewskim rodem Sobieskich). Inicjalnie stracił rodziców - matka zm. w 1825 r., tata w 1835. Naukę w warszawskim gimnazjum przerwał, aby uczyć się w szkole malarskiej A. Kokulara, a później w pracowni J.K. Minasowicza. W okresie pieszej wędrówki po Polsce poznał kulturę lud. W 1842 r. wyjechał poprzez Niemcy do Włoch, otrzymawszy stypendium na kontynuowanie studiów plastycznych (studiował rzeźbę we Florencji). Poznał tam miłość swojego życia, 22-letnią Marię Kalergis. W 1846 r., w trakcie pobytu w Berlinie został aresztowany przez wzgląd na podejrzeniami o udział w antycarskiej konspiracji. Skonfiskowano niewielki dorobek N. w państwie, pozbawiając go jedynego źródła utrzymania. w trakcie kilkumiesięcznego pobytu w więzieniu nabawił się głuchoty. W okresie II pobytu w Rzymie poznał A. Mickiewicza, zaprzyjaźnił się z Z. Krasińskim. W 1849 r. przybył do Paryża, wiążąc swój los z Ogromną Emigracją. Zaprzyjaźnił się z F. Chopinem i J. Słowackim. Żył w nędzy, utrzymując się z dorywczych prac i zasiłków. W 1852 r. wyjechał w poszukiwaniu zarobku do Ameryki. Próbował tam różnych zawodów: od drwala po rysownika i ilustratora. Nękany nostalgią i pogłębiającą się głuchotą, powrócił w 1854 r. poprzez Londyn do Paryża. Skrajna nędza zmusiła go w 1877 r. do zamieszkania w Zakładzie Św. Kazimierza - przytułku dla emigrantów w Ivry k. Paryża. Upokorzony, zgorzkniały, zamknął się w świecie swojej sztuki - pracował do końca życia. Został pochowany - jak nędzarz - w pol. grobie zbiorowym na cmentarzu w Montmorency. Pozostawił liczne liryki (między innymi cykl Vade-mecum), poematy ( Promethidion, Quidam, Garstka piasku, Rzecz o wolności słowa, A Dorio ad Phrygium), nowele (Cywilizacja, Ad leones!, Tajemnica lorda Singelworth), traktaty i eseje (O sztuce, O Juliuszu Słowackim, Milczenie, Czarne kwiaty, Białe kwiaty), dramaty ( Pierścień wielkiej damy, Kleopatra i Cezar, Krakus, Wanda, Zwolon, Aktor, Miłość czysta u kąpieli morskich), tłumaczenia utworów Dantego, Szekspira i Byrona. N. należał do II pokolenia romantyków pol., dojrzewającego w momencie represji po stworzeniu listopadowym. Debiutował w 1840 Moim ostatnim sonetem zamieszczonym w "Piśmiennictwie Krajowym". Jego warszawskie wiersze, druk. w czasopismach, zostały dobrze przyjęte poprzez krytykę i czytelników - wykorzystywały osiągnięcia liryki romant. Mając mocne poczucie odrębności swojej generacji (nazywał ją pokoleniem sierocym, straconym), wkrótce stał się krytykiem romantyzmu. Cenił ogromnych twórców epoki (O Juliuszu Słowackim), lecz stworzył własny program poet., pozostający w opozycji do założeń romantyzmu. N. odrzucił emocjonalizm, malowniczość, melodyjność współcz. lit. Przeciwstawił im ironię i dystans i uprawomocnienie rzeczywistości jako tematu literaturze - na przykład w wierszu Toast, którego bohaterami są stołowe nogi, kij, garnek, miotła, wiadro wody. Realność miała na ogół w wierszach N. charakter paraboli, alegorii, symbolu. pisarz regularnie puentował własne utwory aforyzmami, wymagającymi odwołania się do intelektualnego kontekstu. Zasadą twórczą N. było przemilczenie, celowe niedopowiedzenie (Białe kwiaty; Milczenie, 1882), prowokujące czytelnika do aktywnej współpracy. Z tym wiąże się specyficzna Norwidowska grafia i interpunkcja. Istotną kategorią w twórczości poety była ironia - nazywał ją "koniecznym bytów cieniem" (wiersz Ironia). Obejmowała refleksję historiozoficzną (ludzkie działanie nigdy niezharmonizowane z dziejami, "nie w czas"), krytykę społ., autorefleksję ( na przykład bohater lir. o cechach "ja" autorskiego w Nerwach czy Marionetkach). W najdojrzalszych utworach ironia wiąże się z parabolą i symbolem, ( na przykład w Ad leones! (1882) - opowieści o sytuacji artysty w świecie pieniądza. Bohater, aby zdobyć środki do życia, przerabia swą rzeźbę (chrześcijanie rzuceni na pożarcie lwom): z krzyża czyni klucz, a z porażonego świętością lwa - skrzynię, znak bogactwa. Ironia łączy się z tragizmem w Kleopatrze i Cezarze - dramacie o końcu 2 ogromnych cywilizacji i bezradnych wobec historii bohaterach, przeżywających swą miłość "nie w czas". W najwyższym stopniu nowatorskim i najwybitniejszym dokonaniem N. była liryka - gł. refleksyjna, regularnie posługująca się metodą listu poet. (dyskursywność), prawie pozbawiona tematyki intymnej. Słabsze były dramaty. Ich bohaterzy mieli "postaciować idee", stąd wątłość akcji, brak wyrazistych charakterów i dominacja dialogów i zdarzeń o znaczeniach parabolicznych. Gł. problemem twórczości N. było istnienie człowieka w historii i w społeczeństwie. Myśląc o człowieku jako indywiduum i jako o części wspólnoty chrześc., przyznawał mu wyższe miejsce w swoim systemie etycznym. Najlepszy wzorzec osobowości ludzkiej, a więc tak zwany Człowieka Wiecznego, widział w Chrystusie (połączenie boskości i człowieczeństwa, ducha i materii). Nie akceptował podporządkowywania praw jednostki racjom nadrzędnym (wbrew romantyzmowi). Uważał, iż idea ofiary zniszczyła następne pokolenia Polaków - w liście do J. B. Zaleskiego (II 1852) pisał, iż w Polsce ważniejsze jest "umieć stracić wszystko dla kwestie" niż "wszystko zyskać dla kwestie. I dlatego jest popiół". Romant. idei zemsty przeciwstawił etykę chrześc. (Zwolon, 1848; Krakus i Wanda, 1851).Dobro i miłość chciał uczynić zasadą codziennego życia. Pojęciu narodu przeciwstawił kategorię społeczeństwa zbudowanego na dobru, pięknie i pracy, podniesionej do rangi patriotycznego obowiązku. W wierszu Moja ojczyzna (1861) dawał pierwszeństwo ojczyźnie ludzkiej przed narod. Pozostawał jednak krytyczny wobec społeczeństwa pol. ("Człowiek w Polaku jest karzeł", "naród ogromny, społeczeństwo jakiekolwiek"). Podziały klasowe i majątkowe uważał za przyczynę słabości jego i kultury narod. (szlachcic - potencjalny odbiorca sztuki - pozostaje na nią bez zaangażowania). Istotną częścią spuścizny N. jest kilkutomowy zestaw listów o dużej wartości poznawczej i lit., mający charakter korespondencji lit. - nosi znamiona myślenia poety (problemy podejmowane w utworach, skłonność do dyskursu, paraboli, uogólniania, brak tematyki intymnej). N. był w swojej epoce twórcą niewiele znanym i prawie nie wydawanym. Ogłosił drukiem raptem kilka broszur, wierszy, poemat Promethidion (1851), cykl odczytów O Juliuszu Słowackim (1861) i jedyny tom literaturze (1863). Wynikało to z łamania poprzez poetę przyzwyczajeń czytelnika: w romantyzmie wyżej ceniono dramat niż lirykę, ironię przeciwstawiano szczerości uczuć i uważano za przejaw ulegania wpływom franc., parabolę i alegorię wiązano wyłącznie z gat. dydaktycznymi. Zdaniem A. Witkowskiej jego klęska była "porażką radykalnego awangardysty". Twórczość N. odkrył modernizm. Z. Przesmycki (Miriam) wydrukował rękopisy poety i przygotował wyd. dzieł wszystkich (nie doszło do skutku, bo wybuchła I wojna śwatowa). Modernizm uznał N. za swego duchowego patrona (stworzył mit "poety przeklętego", odrzuconego). Wydania 11-tomowego Pism wszystkich N. dokonał J. W. Gomulicki

Co to jest Norwid Cyprian w Słownik definicji N .