brandenburgia co to znaczy

Definicja BRANDENBURGIA w historii Polski: dolną i środkową Odrą a dolną i środkową Łabą

Definicja BRANDENBURGIA

Co to znaczy BRANDENBURGIA: 1) kraina historyczna we wschodnich Niemczech pomiędzy dolną i środkową Odrą a dolną i środkową Łabą; pierwotnie zamieszkiwana poprzez plemiona Słowian połabskich, teren ekspansji Sasów, którzy tworzyli tu od X w. własne marchie (Marchie Wschodnia i Północna); 2) marchia powstała z przekształcenia Marchii Północnej w 1157 poprzez Albrechta Niedźwiedzia; w l. 1323-1411 była w posiadaniu Wittelsbachów i Luksemburgów, od 1415 posiadłość Hohenzollernów, od 1618 pozostawała w unii personalnej z Prusami; od 1701 prowincja Królestwa Pruskiego ( Prusy Książęce); prowadziła ekspansję na ziemie zaodrzańskie, której początki sięgają końca XII w., kiedy to narzucona została w 1185 przejściowa zwierzchność Pomorzu Zachodniemu; w poł. XIII w. Brandenburgia rozpoczęła podbój nad Notecią i dolną Wartą, ułatwiony nie wykupieniem w 1252 poprzez Bolesława Rogatkę oddanej w zastaw w 1249 ziemi lubuskiej, na opanowanych terytoriach utworzono tak zwany Nową Marchię; 1303 opanowane zostały istotne nadgraniczne grody Santok i Drezdenko; w 1308 zajęte zostało Pomorze Gdańskie, z którego Brandenburczycy zostali usunięci na prośbę Władysława Łokietka poprzez Zakon Krzyżacki; dalsza ekspansja spowodowała wojny polsko-brandenburskie w l. 1315-1327.

Czym jest Brandenburgia znaczenie w Słownik definicji B .